Kriz dönemlerinde, kıtlık ve imkansızlık anlarında insan psikolojisinin nasıl kolayca korku ve kaygı sarmalına teslim olabileceğini gösteren gerçekçi bir tespittir. Gelecek güvencesinin kaybolması ve kaynakların yetersizliği, bireyleri hayatta kalma dürtüsüyle bencilce kararlar almaya iter. Bu durum, toplumsal dayanışmayı ve ahlaki değerleri zedeleyen en büyük etkendir. Felsefi olarak bu söz, zor zamanlarda insan kalabilmenin, korkuya teslim olmadan umudu ve paylaşımı büyütebilmenin zorluğunu ve önemini hatırlatır; bizi zorluklar karşısında dayanışma ruhunu korumaya davet eder.