Bu söz, barışın yüzeysel bir sükunet değil, derin bir bedel ödenerek kazanılan ve bu bedelin ağırlığıyla güçlenen bir durum olduğunu vurgular. Barışa ulaşmak için verilen ağır kayıplar; canlar, değerler, eski düzenler veya yanılgılar olabilir. Bu kayıplar, toplumların veya bireylerin çatışmanın yıkıcılığını en acı şekilde deneyimlemesi anlamına gelir.

Barışın asıl gücü ise, tam da bu deneyimden doğar. Kayıpların yarattığı kolektif hafıza ve travma, barışın değerini paha biçilmez kılar ve onu koruma iradesini pekiştirir. Yaşanan acılar, gelecekteki çatışmalara karşı bir kalkan görevi görürken, barışı sürdürmek için gösterilecek çabaların ve uzlaşının temelini oluşturur. Bu, barışın sadece bir sonuç değil, aynı zamanda acıdan beslenerek güçlenmiş, dirençli bir varoluş hali olduğunu anlatır.