Bu söz, ağlamayı yalnızca fiziksel bir refleks ya da zayıflık belirtisi olmaktan çıkarıp, onu insan ruhunun en asil yetileriyle ilişkilendiren derin bir felsefi bakış açısı sunuyor. Gözyaşı dökmek, sadece anlık bir acının dışavurumu değil; başkasının acısını hissedebilecek bir merhamet, sevgiye açılan bir kalp ve en önemlisi, yaşanmamış olasılıkları zihinde canlandırabilen bir hayal gücü gerektirir. Empati kurabilmek, yani bir başkasının yerine kendini koyabilmek, zihinsel bir simülasyon yeteneğidir ve bu da doğrudan hayal gücüyle beslenir.

Katı kalpli ve iç dünyası çorak insanlar ise sadece kendi dar gerçekliklerinin sınırlarında yaşarlar. Onlar için ağlamak yabancı bir dildir; çünkü ne sevginin birleştirici gücünü ne de merhametin iyileştirici dokunuşunu hissedebilirler. Dolayısıyla ağlamak, aslında ruhsal zenginliğin ve derin bir insani kavrayışın en berrak kanıtıdır.