Aşk ve estetik arasındaki felsefi (tasavvufi/Anadolu) bir ayrımdır. Gerçek bir bilge veya saf aşık (abdal), karşısındaki insanın fiziksel kusurlarına veya zenginliğine bakmaz; o kişiyi "sevdiği için" onu dünyanın en güzel varlığı olarak (beğenir) ve yüceltir. Ancak yüzeysel, şekilci ve vizyonsuz insan (aptal); sadece dış görünüşü güzel, statüsü yüksek veya popüler (beğendiği) kişilere ilgi duyar ve bunu aşk sanır. Sevmek güzelleştirir, güzeli sevmek ise sığlıktır.