Bu söz, bazı insanların ilişkilerdeki pragmatik ve geçici tutumlarını anlatan ironik bir halk deyimidir. Kendi menfaati veya ihtiyacı (karnının açlığı) varken etrafına ilgi gösteren, ancak işini gördükten, amacına ulaştıktan hemen sonra arkasına bakmadan gitme (pabucuna bakma) eğiliminde olan kimseleri eleştirir.