Bu söz, yaşanan zorlukların, hayal kırıklıklarının ve acıların insan zihni üzerindeki yaratıcı ve tetikleyici gücünü açıklar. Konfor ve mutluluğun insanı tembelliğe sevk edebileceğini; ancak çekilen acıların bireyi varoluşu sorgulamaya (düşünmeye) ve bu içsel hesaplaşmayı sanatla, edebiyatla dışa vurmaya (yazmaya) zorladığını savunur.