Bu söz, insanın varoluşsal anlam arayışı ile hayatta kalma mücadelesinin en estetik biçimde birleşmesini ifade eder. Felsefi açıdan, bireyin içsel motivasyonunu ve tutkularını dışsal dünyanın maddi gerçekliğiyle buluşturması, modern çağda ulaşılabilecek en büyük özgürlüktür. Psikolojik olarak, sevdiği işi yapan insan için emek bir zorunluluk olmaktan çıkıp kendini gerçekleştirme aracına dönüşür.

Ruhsal doyum sağlayan bir uğraşın aynı zamanda yaşamı idame ettirecek gücü vermesi, bireyin işine yabancılaşmasını önler ve onu kendi hayatının gerçek öznesi yapar. Bu durum, sadece ekonomik bir konfor değil, zihinsel bir esenlik ve tinsel bir tatmin de sunar. Tutku ile geçim kaynağının bu nadide kesişimi, insanı hayatın tekdüzeliğinden kurtararak ona hem dünyevi bir güvence hem de ruhsal bir hürriyet armağan eder.