Bu söz, güvenilirlik ve konuşma ahlakı üzerine ahlaki bir tespittir. Sözünün doğruluğuna, kendi karakterine ve dürüstlüğüne güvenmeyen, bu yüzden muhatabını ikna edemeyeceğini hisseden yetersiz (ahmak) insanların, kendilerini kanıtlamak için sürekli yemine başvurarak inandırıcılıklarını aslında daha da tükettiklerini belirtir.