Bu atasözü, insanların ellerindeki değerlerin, sağlığın veya dostların kıymetini ancak onları kaybettiklerinde anladıklarını belirtir. Sahip olunan şeyleri sıradanlaştırmak insan zayıflığıdır; gerçek olgunluk, değerleri yanımızdayken görebilmek ve koruyabilmektir.