İnsanın o onursuzluğunu, güce tapmasını ve dalkavukluğunu paramparça eden çok sert, biyolojik ve ahlaki bir metafordur. Yazar; insanın fiziksel olarak gökyüzüne bakan, omurgası düz ("dik yürüyen") ve hayvanlardan ("dört ayaklılardan") üstün o şerefli bir anatomiye (imtiyaza) sahip olduğunu hatırlatır. Ancak o acımasız ironiyi patlatır: İnsanların fiziksel olarak dik dursalar bile; para, patron veya güç (korku) karşısında ruhlarını nasıl sattıklarını, omurgasızlaştıklarını ve adeta hayvanlar gibi "eğilip (yalakalık yapıp) süründüklerini" o tiksintiyle suratımıza çarpar.