Bu söz, maddi değerlerin ve hatta insanın en kıymetli varlığı olan canın, sevgiyle anlam kazanmadığı sürece aslında hiçbir hükmünün olmadığını savunan derin bir felsefi duruşu simgeler. Altın, inci ve mercan gibi dünyevi zenginlikler, sevginin dönüştürücü gücü karşısında sadece birer illüzyondan ibarettir. Psikolojik açıdan bakıldığında, insanın anlam arayışında materyalizmin yetersizliğini vurgular; çünkü insan ruhu ancak bir başkasına veya yüce bir değere adandığında gerçek tatmine ulaşır. Edebi açıdan ise feda etme kavramını yücelterek, gerçek varoluşun ancak sevgi uğruna vazgeçebilmekle, yani egoistik sınırlardan sıyrılıp aşkta yok olmakla mümkün olduğunu anlatır. Sevgiye adanmayan bir ömür ve harcanmayan bir servet, sahibinin elinde ağır bir yükten başka bir şey değildir.