Bu söz, insanın dış dünyada maruz kaldığı olayların geçiciliği ile bu olayların iç dünyasında bıraktığı kalıcı izler arasındaki derin çatışmayı ele almaktadır. Dışsal gerçeklik, zamanın akışkanlığı içinde başlar ve nihayete erer; ancak zihnimizin ve ruhumuzun dehlizlerinde yankılanan etkisi kolay kolay sönümlenmez. Psikolojik açıdan bakıldığında, bizi asıl sarsan şey olayların kendisi değil, onlara yüklediğimiz anlamlar ve içselleştirdiğimiz duygusal süreçlerdir.

Felsefi bir boyutta ise bu aforizma, görünenin ötesine geçerek insanı kendi içsel hakikatiyle yüzleşmeye davet eder. Hayatın geçici hengamesi bittiğinde, geriye sadece ruhun derinliklerinde biriken tortular kalır. İşte bu yüzden insanı inşa eden ya da yıkan şey dışarıdaki fırtınalar değil, o fırtınaların iç dünyamızda kopardığı sessiz kıyametlerdir.