Aşkın en fedakar, en savunmasız (ve tehlikeli) hali üzerine edebi bir itiraftır. İnsan doğası gereği kendini korumaya, kendi çıkarlarını savunmaya programlıdır. Ancak gerçek ve derin bir aşka düştüğünüzde; mantığınızı kaybedersiniz ve o kişiyi o kadar merkeze koyarsınız ki, kendi kibrinize, kendi egonuza veya kendi bencilliğinize (kendimden bile korumayı) karşı savaşmaya başlarsınız. Aşk, insanın kendi "benliğinden" vazgeçişidir.