(Eski bir Türk/Anadolu atasözü veya doğa bilgeliğine ait) güce tapanların ve kurnazların kibrini ezen muazzam bir denge (etki-tepki/hayatta kalma) yasasıdır. Güçlü ve kurnaz olan kişi ("avcı") her zaman karşısındakini ("ayıyı") avlayabileceğini, onu kolayca kandıracağını ("hile") sanır. Oysa yazar; doğanın kimseyi savunmasız bırakmadığını, senin baskın ve zekân arttıkça, ezilen veya hedeflenen kişinin de hayatta kalmak için (evrimsel bir refleksle) kendi direnişini, zekâsını ve "kaçış yollarını" o oranda geliştirdiğini fısıldar. Zulüm, kendi direnişçisini yaratır.