Bu söz, kritik eşikler aşıldıktan, telafisi imkansız kayıplar yaşandıktan sonra artık zararın büyüklüğünün veya detaylarının bir öneminin kalmadığını ifade eder. İnsan bir krizin veya günahın sınırını tamamen aştıktan sonra, durumun vahametinin derecelerini tartışmanın anlamsızlığını anlatır.