Bu söz (Çetin Altan'a atfedilen sosyolojik bir tespit), Türkiye'deki aydın, entelektüel ve bilim insanı potansiyeli ile ülkeyi yöneten veya siyasete atılan kişilerin kültürel kapasitesi arasındaki uçurumu eleştirir. Ülkenin çok iyi yetişmiş, dünya çapında beyinleri ve vizyoner bir seçkin sınıfı olmasına rağmen, siyaset mekanizmasının genellikle bu zihinsel zenginlikten beslenmek yerine, yüzeysel, liyakatsiz ve vizyonsuz kadroların elinde kalmasını acı bir gerçeklik olarak özetler.