(Nietzsche'nin veya Dostoyevski'nin "Köle Ahlakı" ve "Şükür" kavramlarına getirdiği felsefi/sert bir eleştiri). Empati yoksunluğunun ve bencilce bir dindarlığın psikolojisini aşağılar. Gerçek şükür veya vicdan, dünyadaki acıları ortadan kaldırmak için çabalamaktır. Ancak sakat birini, açlık çeken bir çocuğu veya evi yanan birini (zavallılığı) gördüğünde; ona yardım etmek yerine sadece "Oh be, çok şükür benim başıma gelmedi, halim iyi" diyerek kendi şansına sevinen o gizli, egoist ve iğrenç (tiksiniyorum) psikolojiyi hedefler.