Bu söz, bebeklerin sahip olduğu saf, lekesiz ve maskesiz doğallığı, yetişkinlerin maskeli ve yapay dünyasıyla karşılaştırmaktadır. Bebekler henüz toplumsal normların, ikiyüzlülüğün ve hırsların esiri olmadıkları için tamamen masum ve temizdirler. Yetişkinlerin yüzleri ise yaşamın getirdiği yalanlar, kaygılar ve sahteliklerle yıpranmıştır. Bu ironik benzetme, insanın büyüdükçe kaybettiği o saf güzelliğe ve içtenliğe duyulan özlemi dile getirmektedir.