Bu söz, gerçeğin ve yalanın paradoksal doğasını, insan psikolojisindeki katmanlı dürüstlüğü ele alır. Bazen yalanların bile insanın iç dünyasındaki daha derin bir gerçeği, korkuyu veya arzuyu itiraf etmenin bir yolu olduğunu mizahi ve felsefi olarak belirtir.