Jean-Paul Sartre'a (veya benzeri bir varoluşçu filozofa/şaire) ait olan bu edebi ve inanılmaz derecede acı veren metafor, insanın kendi esaretini kendi elleriyle (ve zevkle) inşa edişini anlatır. İnsan bazen içinde bulunduğu o toksik ilişkiye, kötü bir alışkanlığa, kibre veya mutsuz bir kariyere o kadar bağlanır ki, o esareti (zincirleri) kırmak yerine; onu haklı çıkarmak, estetize etmek ve süslemek için yıllarca uğraşır ("kuyumculuğunu yapar"). Dışarıdan zorla hapsedilmemiştir; kendi hapishanesini, kendi yalanlarıyla ilmek ilmek ve özenle oymuştur. Gönüllü köleliğin (kurban rolüne âşık olmanın) en şiirsel itirafıdır.