Bu karanlık ve empatik alıntı, insanın karakterinin ve eylemlerinin içinde bulunduğu çevre tarafından nasıl şekillendirildiğini sarsıcı bir dille açıklıyor. Toplum genellikle kötü davranışlar sergileyen bireyleri doğuştan "şeytan" veya "kötü" olarak damgalamaya meyllidir. Oysa bu söz, şiddetin, acımasızlığın veya suça eğilimin çoğu zaman bireyin kendi tercihi değil; adaletsizliğin, travmaların ve zulmün hüküm sürdüğü "cehennem" gibi bir çevrenin yarattığı bir savunma mekanizması olduğunu savunur. İnsan, hayatta kalabilmek için çevresinin rengini alır. Bu replik, kötülüğün kaynağını bireyde değil, onu o hale getiren acımasız koşullarda aramak gerektiğine dair çok güçlü bir felsefi savunmadır.