Isaac Newton'a atfedilen (ve bilimin o büyük tevazusunu yansıtan) meşhur ve sarsılmaz bir epistemolojik tespittir. İnsanlık (veya bir bilim insanı) hayatı boyunca binlerce kitap okusa, uzaya gitse veya formüller bulsa bile; evrenin o devasa, sonsuz ve gizemli karanlığının yanında bulduğu şeyler sadece "bir damla su" kadardır. Yazar; en büyük dehaların bile aslında "hiçbir şey bilmediklerinin" farkında olduklarını ve insanın kibrini yıkan asıl gücün, o bilmediğimiz koskoca "okyanusun (cehaletimizin)" büyüklüğünü kabullenmek olduğunu o epik benzetmeyle anlatır.