(Pablo Picasso'ya ait olan) sanatın, yaratıcılığın ve insan zihninin o en saf ("ilkel") haline geri dönme çabasını anlatan muazzam bir deha itirafıdır. İnsanlar büyüdükçe okul, kurallar, teknikler ve toplum baskısıyla ("akademik eğitimle") o içlerindeki o özgür ve kural tanımaz yaratıcılığı kaybederler. Yazar; dünyanın en büyük ressamı olmasına rağmen; asıl zor olanın o "kusursuz fırça darbelerini" atmak değil; zihnindeki o yetişkinlik kalıplarını yıkıp tıpkı kural tanımayan, yargılamayan ve tamamen özgür olan "bir çocuk gibi" (safça) düşünebilmek olduğunu; dehanın o çocuk saflığına dönmekte yattığını şairane bir dille söyler.