Bu söz, ahlaki bilincin ve iradenin ahlaki eylem üzerindeki önceliğini vurgulamaktadır. Bir davranışın doğru olduğunu bilerek ama ona uymayarak yaşayan kişi, ahlaki değerlerin varlığından ve ağırlığından haberdardır; bu farkındalık ona bir sorumluluk yükler ve onu içsel bir hesaplaşmaya iter. Öte yandan, ahlakı sorgulamadan, sırf alışkanlık ya da toplumsal baskı nedeniyle ahlaklı davranan kişi ise sadece bir otomat gibidir. Bilinçli olarak yanlışı seçebilen ya da doğrunun sancısını çeken insan, erdemin doğasını anlama noktasında ahlaki bir derinliğe ve üstünlüğe sahiptir.