Emeği ve alın terini yücelten, kapitalizmin o yapay saygınlık (statü) anlayışını yerle bir eden muazzam bir ahlaki ve sınıfsal manifestodur. Toplumda genellikle pahalı takımlar ("ceketler") giyen, kravatlı, elleri tertemiz olan "beyefendiler" (yöneticiler/zenginler) saygı görür. Oysa yazar; o şık ceketlerin genellikle hırsızlıkla, kurnazlıkla veya başkasının hakkını yiyerek (sömürüyle) alındığını söyler. Buna karşılık, bir inşaat işçisinin nasırlı, kirli ve yara bere içindeki "ellerinin"; kimsenin hakkını yemediği ve bizzat kendi helal emeğiyle ürettiği için o pahalı kumaşlardan milyonlarca kat daha kutsal ve "onurlu" olduğunu haykırır.