Sivas Madımak Katliamı gibi trajedilere veya Anadolu'yu aydınlatma çabasında bedel ödeyen Cumhuriyet aydınlarına (Köy Enstitüleri, halk ozanları, tiyatrocular) atıfta bulunan bu acı feryat, karanlığın sanata düşmanlığını özetler. Aydınlar, halka dışarıdan yabancı bir kültür değil, tam tersine halkın unutturulan kendi öz değerlerini (kendi müziklerini, sanatını) hatırlatmaya çalışmışlardır. Ancak halkın bu sanat ve bilinçle uyanması, onları cahil bırakarak sömüren gerici ve yobaz güçlerin iktidarını tehdit etmiştir. Söz, aydınlara yapılan zulmün aslında halkın kendi kimliğiyle buluşmasını engellemek için kurulan karanlık bir tezgâh olduğunu anlatıyor.