Bu melankolik ve varoluşsal itiraf, değişmeyen, sınırları dar ve yenilikten yoksun bir hayatın insanın ruhsal enerjisini nasıl tükettiğini anlatıyor. Küçük bir kasaba metaforu, burada sadece coğrafi bir mekânı değil; sıkıcı rutinleri, vizyonsuz çevreyi ve insanın ufkunu daraltan her türlü tekdüze yaşam biçimini simgeler. Her gün aynı insanları görmek, aynı kelimeleri konuşmak ve aynı sonu belli günleri yaşamak, insanın hayal kurma, mücadele etme ve dünyayı değiştirme arzusunu (direncini) yavaş yavaş öldürür. Söz, sıradanlığın ve rutinin, ruhu usul usul öldüren sessiz bir zehir olduğunu çok edebi bir dille ifade ediyor.