(Amin Maalouf tarzı bir Doğu-Ortadoğu eleştirisi). Gelişmemiş toplumların stratejik vizyonsuzluğunu anlatır. Satranç, her hamlenin önceden düşünüldüğü, aklın ve stratejinin (planlamanın) oyunudur. Tavla veya zar oyunları ise tamamen şansa (kadere) ve kısa vadeli şansa dayanır. Toplumların kendi geleceklerini bilimle ve planla değil, sadece şansa, popülizme ve günlük reflekslere bırakmasını (zar atmasını) eleştirir.