İnsanın dışındaki ve içindeki savaşların (vicdanla yüzleşmenin) o devasa psikolojik farkını anlatan çok edebi bir tespittir. Bir insan haklı olduğuna inanıyorsa, dünyadaki herkes ona düşman olsa bile, inancından dolayı bir onur duyar ve bu direniş ona güç ("teselli") verir. Ancak yazar; insanın kendi ahlakıyla, kendi yanlışlarıyla ve içindeki o karanlık dürtülerle yüzleşip kendini eleştirmeye (veya "kendine karşı savaşmaya") başladığı an; sığınacak hiçbir bahanesinin kalmadığı, çıplak ve "dehşet verici" o asıl psikolojik cehenneme düştüğünü mükemmel bir dille anlatır.