Bu söz, can sıkıntısını sadece bir eylemsizlik hali olarak değil, kişinin kendi varoluşsal özünden kaçışının acı bir yansıması olarak tanımlar. Felsefi bir derinlikle, bireyin kendi potansiyelini, gerçek arzularını veya otantik benliğini yaşamayı reddettiği anlarda ortaya çıkan içsel bir çaresizliği işaret eder. Bu durum, kişinin dış dünyadan ziyade, kendi iç dünyasıyla, kim olduğu ve ne yapmak istediğiyle yüzleşmekten kaçındığı bir boşluk hissini doğurur.

Psikolojik olarak, can sıkıntısı, kişinin kendisiyle kurduğu ilişkinin zayıflığını ve hatta yabancılaşmasını gösterir. Kendi değerlerini, tutkularını ve özgünlüğünü göz ardı eden bir ruh halinin sonucudur. Bu reddediş, bir nevi içsel bir protesto yaratır; ruhun, gerçek kimliğini yaşayamamanın verdiği sıkıntı ve boşlukla kendini ifade edişidir. Dolayısıyla, can sıkıntısı, aslında kendi benliğimize dönme ve kendimizle yeniden bağlantı kurma çağrısıdır.