Bu söz, toplumsal yozlaşmanın ve entelektüel çöküşün ulaştığı boyutu çarpıcı bir kıyasla gözler önüne seriyor. Geçmişte zulüm, belirli bir güç odağının bilinçli ve hedefi belli eylemleriyken; günümüzde cehaletin yarattığı tahribat, her an her yerde karşımıza çıkabilen, öngörülemez ve daha yıkıcı bir baskı mekanizmasına dönüşmüştür.

Psikolojik açıdan, zalimin zulmünde bir mantık ya da çıkar ilişkisi aranabilirken, cahilin zulmü tamamen bilinçsizlikten ve empati yoksunluğundan beslenir. Felsefi boyutta ise aydınlanmanın yerini alan bu kolektif körlük, adaleti ve hakikati kökünden sarsar. Bu durum bireyi sürekli bir belirsizlik hissiyle boğarak toplumsal yaşamı adeta nefessiz bırakır; çünkü artık mücadele edilmesi gereken tek bir tiran değil, her köşeyi sarmış sistemsiz bir karanlık vardır.