Bu söz, Shakespeare’in Fırtına adlı eserinden süzülüp gelen, insan doğasının karanlık yönünü ve yeryüzündeki ahlaki çürümeyi çarpıcı bir biçimde özetleyen felsefi bir çığlıktır. Metafizik bir cehennem tasvirinden ziyade, kötülüğün kaynağını insanın kendi içinde ve toplumsal düzende arar. Şeytan figürünü soyut bir korku unsuru olmaktan çıkarıp, onu bizzat insanın hırsları, ihanetleri ve acımasızlığıyla özdeşleştirir. Bu yönüyle alıntı, dışarıda aradığımız canavarların aslında kendi aynamızda durduğu gerçeğiyle bizi yüzleştirir.

Psikolojik açıdan ise insanın kendi gölge yönünü, bastırılmış dürtülerini ve yıkıcı potansiyelini dış dünyaya yansıtma eğilimini sembolize eder. İyilik ve kötülük mücadelesinin öteki dünyada değil, tam da şu an yaşadığımız dünyada, insan zihninin dehlizlerinde gerçekleştiğini hatırlatır. Yeryüzünü bir cehenneme çeviren şeyin, kozmik güçler değil, insanın kendi eliyle ürettiği kötülükler olduğu gerçeğini yüzümüze tokat gibi çarpar.