Kapitalizmin o her şeyi metalaştıran (satan) iğrenç gücüne karşı; doğanın (ve yoksulların) o el konulamaz (satılamaz) ihtişamına duyulan harika bir romantik tesellidir. İnsan (özellikle zenginler), dünyadaki toprağı, suyu, sağlığı ve hatta sevgiyi bile "parasıyla/cebine" satın alır ve sınır çeker. Ancak yazar; kafamızı yukarı kaldırdığımızda gördüğümüz o uçsuz bucaksız, özgür "gökyüzünün"; milyarderlerin de fakirlerin de aynı anda ve "bedavaya" bakabildiği; hiç kimsenin parasıyla satın alıp "tapusuna (cebine) sokamayacağı" tek mükemmel özgürlük/eşitlik alanı olduğunu o naif tebessümle ("çok şükür") hatırlatır.