(Atatürkçü/Kemalist felsefenin) özünü ve Cumhuriyet'in sadece bir yönetim biçimi değil, bir "insanlık (özgürlük) onuru" meselesi olduğunu anlatan çok net bir siyasi manifestodur. Cumhuriyetten önce padişahlar (veya krallar/şahlar) vardı; bu sistemde halk sadece emir kuluydu, padişahın malıydı ("köleydi"). Cumhuriyet sistemi ise, bir çobanın bile başkan olabilmesinin, herkesin kanun önünde "eşit bir vatandaş" ilan edilmesinin adıdır. Yazar; bu ışığın ("meşalenin") söndüğü gün (Cumhuriyet yıkılırsa), insanların tekrar o tarikatların, ağaların veya diktatörlerin karşısında diz çöken, iradesiz "kölelere" dönüşeceğini şiddetle uyarır.