(Machiavelli, Karl Marx veya ateist/aydınlanmacı filozofların ruhunu yansıtan) din kurumunun sosyolojik ve politik kökenine dair çok radikal ve provokatif bir tespittir. Yazar, teolojik bir tartışmaya girmeden dinin "toplumsal işlevini" analiz eder. Milyarlarca insan (çoğunluk); ölümden, cehennemden ve bilinmezlikten "korktuğu" için inançlara sıkı sıkıya sarılır. Ancak o dini yöneten, kuralları koyan ve o inanç üzerinden siyasi/maddi güç devşiren bir grup yönetici (ruhban sınıfı/azınlık) ise; o kitlesel korkuyu ("kurnazlıkla") manipüle ederek kendi iktidarlarını kurarlar. İnancın nasıl bir kontrol mekanizmasına dönüştüğünün (istismarının) soğuk bir özetidir.