Dışarıda mangal yapıyorlar sandım; meğerse koku ciğerimden geliyormuş. Bu hüzünlü ve çarpıcı nükte, insanın iç dünyasında yaşadığı yoğun acıyı, melankoliyi ve ruhsal yanışı dışsal ve sıradan bir durumla mizahi bir dille karşılaştırır. Dışarıdaki o neşeli mangal kokusu yanılsaması, aslında bireyin kendi ciğerinden (iç dünyasından, kalbinden) yükselen o sessiz ve sarsıcı ıstırabın dumanıdır. Acının bu denli somut ve sarsıcı bir biçimde betimlenmesi, insanın yaşadığı yıkımı gizleme çabasının ve yalnızlığının en samimi ifadesidir. Günlük hayatın sıradanlığı ile ruhun derinliklerindeki trajedi arasındaki o ince ve sarsıcı uçurumu gözler önüne serer.