Devletin din kurumu üzerine harcadığı devasa bütçeleri eleştiren, inanılmaz derecede zekice, kışkırtıcı ve komik bir sokak aforizmasıdır (veya siyasi kara mizah). Yazar, inanç gibi tamamen kalple ve maneviyatla ilgili bedelsiz bir alan için milyarlarca dolar harcanmasını (israfı) absürt bulur. O kadar devasa bir paranın ("3 milyar doların") gücünü ve yozlaştırıcı etkisini anlatmak için öyle bir metafor kullanır ki; "kötülüğün efendisi olan şeytan bile bu parayı görse din değiştirir, tövbe eder ve melek gibi davranmaya (salavat getirmeye) başlar" diyerek, bu bütçenin ahlaki paradoksunu kusursuzca ti'ye alır.