Nietzsche veya Thoreau'nun doğa felsefesine yakın, modern insanın psikolojik yorgunluğunu anlatan harika bir varoluşsal aforizmadır. İnsanlar şehir hayatında (toplum içinde) sürekli olarak başkalarının yargılayıcı bakışları altındadır: "Yeterince zengin mi? Güzel mi? Başarılı mı?" Bu sürekli denetlenme hali devasa bir stres yaratır. Oysa bir ormana veya dağa gittiğinizde; bir ağaç sizin paranızla ilgilenmez, bir nehir güzelliğinize not vermez, kuşlar sizi yargılamaz. Doğa sadece "olduğunuz gibi" olmanıza izin verir. Yazar, doğadaki o saf huzurun aslında "yargılanmama özgürlüğü" (şartsız kabul) olduğunu huzurla fısıldar.