(Marksist veya anarşist bir din eleştirisidir; kiliselerin, tarikatların veya din tüccarlarının o muazzam ikiyüzlülüğüne atılmış bir tokattır). Din kurumunun nasıl bir sömürü aracına dönüştüğünü resmeder. Altından saraylarda yaşayan, lüks arabalara binen, banka hesapları dolu olan (zengin din adamları); akşam evine götürecek ekmeği olmayan, açlıktan nefesi kokan çaresiz insanlara geçip minberden "sabretmeyi, aza kanaat etmeyi, bu dünyanın yalan olduğunu" (erdem üzerine vaaz) anlatırlar. Zenginlerin fakirleri dinle uyutup sömürdüğü bu sahne, dünyanın en ahlaksız (rezillik) tiyatrosudur. Din, açları doyurmak içindir, uyutmak için değil.