Edebiyatın, okuma eyleminin ve insan beyninin o muazzam biricikliğini (öznelliğini) anlatan harika bir felsefi metafordur. Milyonlarca insan aynı kapağa sahip, aynı yazarın yazdığı bir romanı (örneğin Suç ve Ceza'yı) okur. Oysa yazar; her insanın o kitaptaki karakterleri kendi hayal gücüyle canlandırdığını, kendi travmalarıyla özdeşleştirdiğini ve cümleden kendi kapasitesi kadar ders çıkardığını söyler. Kitabın kâğıdı "aynı" olsa da, herkesin zihninde yaratılan o evrenin birbirinden tamamen farklı olduğunu (kimsenin "aynı kitabı" okumadığını) büyüleyici bir şekilde açıklar.