Bu felsefi ve psikolojik aforizma (genellikle Hermann Hesse veya Jung çizgisinde), dışlanmışlığın ve uyumsuzluğun aslında bir aydınlanma fırsatı olduğunu savunur. Topluma, sistemin kurallarına veya yüzeysel trendlere kolayca uyum sağlayan (konformist) insanlar, genellikle kendi özlerini kaybeder ve sürünün bir parçası olurlar. Ancak dünyaya, insanlara veya sisteme ayak uyduramayan "uyumsuzlar", bu yalıtılmışlık sayesinde dikkatlerini mecburen dışarıdan içeriye çevirirler. Kendi iç dünyalarına dönen bu insanlar, toplumun onayından bağımsız olarak kendi gerçek kimliklerini (kendilerini bulmayı) keşfetmeye en yakın olanlardır. Söz, uyumsuzluğun gizli bir lütuf olduğunu fısıldar.