Bu güçlü politik ve ekonomik tespit, kriz dönemlerinde faturanın genellikle halka kesilmesi ironisini sert bir dille eleştiriyor. Ekonomik sıkıntılar baş gösterdiğinde, yöneticiler genellikle halkı israf yapmakla, çok tüketmekle veya lüks yaşamakla suçlayarak suçu tabana yaymaya çalışırlar. Oysa gerçek enflasyonist baskılar; devletin kontrolsüz harcamaları, bürokratik şatafat, yanlış politikalar ve üretimsiz tüketime dayalı kamu yönetiminden kaynaklanır. Hükümetlerin şatafatlı ve hesapsız yaşam tarzı, karşılıksız para basılmasına ve paranın değer kaybetmesine yol açar. Alıntı, ekonomik buhranların gerçek sorumlularını işaret eden cesur bir manifesto niteliğindedir.