Bu söz, entelektüelin toplum içindeki çift yönlü ve sancılı varoluş mücadelesini gözler önüne seriyor. Entelektüel, bir yandan gerçeği aramak ve nesnel kalabilmek için zihinsel bir yalnızlığa, mesafeli bir duruşa ihtiyaç duyar; çünkü kalabalıkların gürültüsü özgür düşüncenin berraklığını gölgeler.

Diğer yandan ise adaletsizliğe karşı ses çıkarma ve gerçeğin yanında saf tutma vicdani zorunluluğunu taşır. Bu iki uç arasındaki gerilim, entelektüeli sürekli bir arafta yaşatır. O, ne tamamen fildişi kulesine çekilip dünyadan kopabilir ne de bir grubun körü körüne savunucusu olup entelektüel bağımsızlığını yitirebilir. Onun asıl trajedisi ve gücü, bu hassas dengede, hakikatin nöbetçisi olarak her zaman sınırda durabilmesidir.