(Anadolu insanının veya geleneksel halk edebiyatının o çok içli, pişmanlık dolu zaman itirafıdır). Gençlik ve yaşlılık dönemlerinin insanın elinde nasıl heba olduğunu anlatan harika bir metafordur. İnsan gençken (gençlik bir kuştu) o kadar enerjik, hesapsız ve cahildir ki, o en değerli yılları hiçbir kıymetini bilemeden uçurup (tutamadım) elinden kaçırır. Yaşlandığında ise artık tecrübelidir, aklı başındadır (kumaştır); ancak bu kez de o tecrübeyi kullanacak bedensel gücü, sağlığı veya o "kumaşı alacak" (satamadım) kimsesi kalmamıştır. Zamanlaması yanlış bir hayatın hüznüdür.