Bu söz, insan psikolojisinin derinliklerinde yatan bir savunma mekanizmasına işaret eder. Gerçeği gömmek, yani rahatsız edici bir hakikati görmezden gelmek, onu bilinçaltına itmek, kısa vadede kişiye sahte bir huzur sunar. Zira bu eylem, yüzleşme gerektirmez, acı verici gerçeklerle doğrudan hesaplaşmayı erteler. Bu, var olan bir şeyi yok sayma çabasıdır ve genellikle anlık bir rahatlama sağlar.

Oysa hayallerden vazgeçmek, geleceğe dair umutların, arzuların ve potansiyellerin ölümünü kabullenmek demektir. Bu, varoluşsal bir boşluk yaratır, bir kaybı ve yas sürecini beraberinde getirir. Hayaller, kimliğimizin ve motivasyonumuzun önemli bir parçası olduğu için onlardan feragat etmek, kişinin kendine dair inancını, geleceğe dair beklentilerini temelden sarsar. Bu nedenle, henüz gerçekleşmemiş bir umudu kurban etmek, var olan ancak can yakan bir gerçeği görmezden gelmekten çok daha yıkıcı ve zordur.