
Gerçeği söylemek için iki kişi gerekir: Biri söyleyen, diğeri dinleyen.

Gerçeği söylemek için iki kişi gerekir: Biri söyleyen, diğeri dinleyen.
Bu söz, hakikatin tek taraflı bir beyan değil, iki zihin arasında kurulan köprüde tamamlanan diyalektik bir süreç olduğunu vurgular. Sözü söyleyen kişinin samimiyeti veya bilginin doğruluğu, onu idrak edecek, önyargısızca dinleyecek bir muhatap bulunmadıkça eksik kalır. İletişim psikolojisi açısından değerlendirildiğinde, bir gerçeğin tam anlamıyla var olabilmesi ve işlev kazanabilmesi, yalnızca ifade edilmesine değil, karşı tarafça doğru biçimde algılanıp sindirilmesine bağlıdır. Dinleyicinin zihinsel açıklığı, dile getirilen hakikatin yankılanacağı nihai alandır.
Felsefi açıdan bakıldığında bu yaklaşım, hakikati durağan bir bilgi olmaktan çıkarıp katılımcı bir eyleme dönüştürür. Anlaşılmayan ya da duyurulmak istenmeyen doğrular, boşlukta kaybolan seslerden öteye geçemez. Dolayısıyla bu alıntı, bireye sadece gerçeği savunma cesaretini değil, aynı zamanda başkalarının hakikatine kulak verme sorumluluğunu da hatırlatır. Gerçek, ancak onu duymaya hazır bir kulak ve kavramaya açık bir zihinle buluştuğunda tamamlanır.

Hemen şimdi düşünürler konulu bilgi yarışmasına katılın!
Bilgi Yarışmasına Git