Ağlamanın zayıflık olarak görüldüğü toksik eril (veya soğuk) toplumsal kurallara başkaldıran psikolojik bir tespittir. İnsanlar, özellikle acı anlarında gözyaşlarını tutmayı bir dirayet ve "güç" göstergesi sanırlar. Oysa gözyaşı, bedenin içeride biriken o zehirli acıyı, hüznü ve travmayı dışarı atma (şifalanma) mekanizmasıdır. O yaşlar, ruhun o acıya dayandığının, o savaşı verdiğinin ("gücünün") bir kanıtıdır. Yazar, acısını inkâr edenlerin değil, acısıyla yüzleşip onu gözyaşlarıyla temizleyebilenlerin gerçek "güçlü" insanlar olduğunu çok net ve destekleyici bir dille ifade eder.