(Friedrich Nietzsche veya Dostozyevski gibi travmatik zihinlerin ortak aforizmasıdır). Unutamamanın getirdiği o büyük ruhsal işkenceyi anlatır. Başarı için "iyi bir hafıza" övülür ama; geçmişteki ihanetleri, utanç anlarını, sevilen birinin ölümünü, yenen o acımasız darbeleri her saniye en ince detayına kadar (güçlü hafızayla) hatırlayan bir insan için o zihin bir ödül değil, beynin içinde taşıdığı cehennem (ağır bir ceza) dir. Huzur, unutabilmektir.