(Aşık Veysel'in dizelerini andıran saf bir sevgi tanımı). Doğadaki hiyerarşiyi aşk üzerinden açıklar. Bir çiçeğin, hayat kaynağı olan güneşe yönelmesi (boyun eğmesi) nasıl ilahi ve doğal bir saygıysa; bir insanın karşılık beklemeden başka bir insanı sevmesi de doğadaki tüm kanunların ve ilişkilerin ötesinde, en kutsal (yüce) varoluş biçimidir.