Tarih biliminin, sosyolojinin ve Cumhuriyet devrimlerinin o en net ve şaşmaz siyasi (ve laiklik) kanunudur. Bir siyasi güç (iktidar), ekonomiyi, adaleti ve bilimi düzelterek halkı yönetmek yerine; insanların o en saf ve dokunulmaz duygusu olan inançlarını ("dini") bir kalkan ve sömürü aracı olarak kullanmaya başlarsa, o rejim bir süre çok güçlü görünür. Ancak yazar; o sahte kutsallığın er ya da geç kokuşacağını, dinin gerçek yüzüyle siyasetin o kirli yüzü arasındaki çelişkinin patlayacağını ve o yozlaşmış (din tüccarı) iktidarların tarihte istisnasız ("mutlaka") olarak en ağır şekilde yıkıldığını/çökeceğini iddia eder.